ஊர்த்தெருவில் ஒரு சேரி சிறுத்தை

அடக்குமுறையால் விஷமாக்கப்படும் நிலத்தைப் பண்படுத்த கவிதையில் செழித்து பிறக்கின்றன இரும்பு மண்புழுக்கள். சமூக மனநிலையாகவும், நிலவியலாகவும் இறுக்கமாக்கப்பட்ட சாதிய வன்மங்களைத் தனது கவி மனதால் ஆட்டுவித்து கேள்விக்குள்ளாக்கி உடைக்கிறார் நாகசேய் பொற்கவி. சிறுவயதிலிருந்து பத்திரப்படுத்தப்பட்ட ஒடுக்குமுறையின் வலிகளை மட்டும் பகிராமல் வலிக்கான கோபத்தை,நீதியை, விடுதலையை வெட்ட வெட்ட மரிக்காத கொழுந்தின் முனையாக்குகிறார்.